درجریان تاریخ برای نشان دادن اعداد، نمادهای مختلفی توسط ملل گوناگون مورد استفاده قرار گرفته است . مثلا رومیان باستان دو را با علامت II و سه را با علامت III مشخص می کردند. درحالی که پنج را با علامت V ، که نموداری از پنج انگشت دست است ، نشان می دادند. و برای نشان دادن ده (دوتا پنج) نیز از علامتی که از به هم چسبیدن دوتا از علامت فوق از طرف راس بوجود می آید ، استفاده می کردند(X)

 

امروزه مجموعه دیگری از نمادها که منشا هندی - عربی دارند مورد پذیرش قرار گرفته اند. به نظر می رسد که نمادهای قبلی خیلی پیچیده هستند و به کار بردن 1و2و3و5 به جای V , III , II , I  آسانتر است.عدد نویسی عربی هنوز هم به جای عددنویسی رومی رواج دارد. عدد نویسی هندی- عربی هنگامی دراروپا رواج یافت که بازرگانان قرون وسطای ایتالیا برای محاسبات خود از این روش استفاده کردند و فیبوناتچی ریاضیدان پیسایی  مجذوب این دستگاه عدد نویسی جدید شد و آن را بکار برد. نام اصلی این ریاضیدان لئوناردو داپیسا بود ، ولی چون فرزند بوناتچی بازرگان مشهور و معتبر قرن دوازدهم پیسا( ایتالیا) بود ، به نام مستعار فیبوناتچی ( به معنی فرزند یا خلف بوناتچی ) مشهور شد .بوناتچی پیرمرد با مردم کشورهای عربی درشمال آفریقا و مشرق زمین داد و ستد داشت و در مسافرتهای متعدد ، پسرش نیز اوراهمراهی می کرد . به این ترتیب فیبوناتچی توانست در مدارس آنها شرکت کند و روشهای جبری آنها را به همراه دستگاه عددنویسی هندی - عربی بیاموزد. او بعدها یافته های خود را از حساب و جبر و هندسه در کتابی به نام «کتاب چرتکه » گرد آورد ( سال 1202 میلادی)و سادگی و عملی بودن دستگاه هندی - عربی را درمقایسه با دستگاه رومی به اثبات رساند. نمادهای دستگاه عدد نویسی ده علامتی هندی - عربی به مرور زمان تکامل یافت و اشکال 0 , 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 را به خود گرفت .